In Het tweede leven van meneer Roos, het derde deel van Håkan Nessers serie over Gunnar Barbarotti, is het erg lang wachten op de inspecteur in kwestie: pas na 271 bladzijden duikt hij uiteindelijk op — met een been in het gips: het resultaat van een niet zo goed afgelopen poging om mee te werken aan de renovatie van het dak van zijn huis.
Op dat moment hebben we al wel uitgebreid kennisgemaakt met de man uit de titel. De net geen zestig jaar oude Valdemar Roos is niet echt een gelukkig mens. Zijn (tweede) vrouw overlaadt hem met verwijten en zijn twee stiefdochters behandelen hem met onverholen minachting.
Maar dan is het lot hem plots gunstig gezind. Totaal onverwacht komt Roos in het bezit van een fortuintje. Hij geeft zijn ontslag op het bedrijf waar hij als econoom werkt en koopt stiekem een huisje in een verlaten streek op ongeveer veertig kilometer van zijn woonplaats. Alle werkdagen trekt hij ernaartoe en brengt er de dag door. Zijn vrouw en stiefdochters laat Roos in de waan dat hij naar zijn werk gaat. Voor het eerst sinds lang voelt hij zich gelukkig.
Lang duurt Roos’ eenzaamheid echter niet. Op een dag merkt hij dat er tijdens het weekend iemand in zijn huisje overnacht heeft. Anna is een jong, drugsverslaafd meisje dat weggelopen is uit een rehabcentrum. De eerste contacten verlopen aarzelend, maar na een aantal dagen trekt ze bij hem in en ontstaat er een soort vader-dochterrelatie tussen hen.
Dan blijkt Anna’s ex-vriendje, een drugsdealer met wie ze niets meer te maken wil hebben, haar op het spoor te zijn. Na een dramatische confrontatie begint er voor Roos en Anna een zwerftocht door Scandinavië en daarna Duitsland. Het tweede deel van de roman heeft dan ook wat weg van een roadmovie in boekvorm.
Een aantal thrillerliefhebbers zullen Het tweede leven van meneer Roos wellicht ontgoocheld dichtslaan. Het boek is absoluut geen whodunit. De lezer weet telkens vóór Barbarotti hoe de vork in de steel zit: de spanning zit hem eerder in hoe en wanneer hij achter de ware toedracht komt. De handeling verloopt trager dan we gewend zijn en de geweldscènes zijn bewust erg low key gehouden.
De personages worden met veel psychologisch doorzicht getekend; ook aan het privéleven van Barbarotti en diens collega Eva Backman wordt uitgebreid aandacht besteed. Zelfs de nevenfiguren zoals Roos’ vrouw Alice worden met zin voor nuance geschetst.
Wie Nessers uitgangspunten aanvaardt, krijgt daar een erg mooi boek voor in de plaats: een wat weemoedig en respectvol portret van de onwaarschijnlijke vriendschap tussen twee heel verschillende misfits. Een echt happy end heeft het boek niet, maar dat neem je Håkan Nesser absoluut niet kwalijk.
[Eddy Waumans]

Ante Valdemar Roos (59), boekhouder bij een fabriek in het fictieve Zweedse Kymlinge, is ongelukkig in zijn tweede huwelijk met twee lastige stiefdochters, maar wil niet scheiden. Als hij twee miljoen kronen wint in de toto, zegt hij niets tegen zijn gezin, gaat stiekem met pensioen en koopt een huisje buiten. Daar is hij overdag, als zijn vrouw denkt dat hij werkt. In het huisje verbergt zich Anna (21), weggelopen uit een opvanghuis. Valdemar vindt haar, ze begrijpen elkaar en krijgen een warm vader-dochter contact, tot Anna’s ex hen vindt en ze weglopen. Als Valdemars vrouw de vermissing meldt, wordt inspecteur Barbarotti, ondanks een gebroken voet, met collega Eva Backman, ingeschakeld. De Zweedse ex-leraar (1950) is als misdaadauteur het bekendst door de Inspecteur Van Veeteren serie. In dit derde deel van een serie over de half-Italiaanse inspecteur Barbarotti is het goedopgebouwde verhaal niet heel spannend, wél heel boeiend, met veel aandacht voor de gedachten van de hoofdpersonen en de besluitvorming van de politie, en een verrassend, ook logisch slot. Normale druk.