Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)

Ivo Victoria (auteur)
+1
Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)
×
Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)

Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt)

Andere formaten:

Besprekingen

Debutant Ivo Victoria overtuigt met gloedvolle jeugdkroniek

Debutant Ivo Victoria overtuigt met gloedvolle jeugdkroniek.

Triomf met de pedalen.

Je kunt er gif op innemen dat elk najaar zo zijn gehypete debutant heeft. In 2008 viel die eer te beurt aan Paul Baeten Gronda, volgende week wordt Ivo Victoria voor de literaire wolven gegooid. Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk won voor min-twaalfjarigen (en dat het me spijt) ligt dan in de winkel te blinken. En dat blijkt een coming-of-agekroniek vol sappige anekdotiek.

Ivo Victoria heeft zich wellicht al een paar keer flink in de wang geknepen. Met amper zes pagina's van een ongepubliceerd kortverhaal bestookte de Vlaming begin 2008 de mailbox van de gewiekste Nederlandse literair agent Paul Sebes. Die knipperde een paar keer met de ogen en ging vervolgens resoluut voor de bijl. Waarna zeven uitgevers rollebollend naar Victoria's gunsten mochten dingen. Uiteindelijk schoof Ambo/Anthos de 37-jarige bijna blindelings een heus contract voor een volwaardige roman onder de neus, m…Lees verder

Diepe gesprekken met Lucien Van Impe

Verschillende uitgevers boden vorig jaar op de debuutroman van de nobele onbekende Ivo Victoria. Ze hadden groot gelijk.

Lost Ivo Victoria zijn beloften in? Ja, daarover valt niet te twijfelen.

In april vorig jaar organiseerde literair agent Paul Sebes een veiling. Op tafel lagen zes (6) bladzijden van Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen won (en dat het me spijt), de debuutroman van een nobele onbekende Vlaming. Ivo Victoria, in het echte leven Hans Van Rompaey geheten, woont in Amsterdam, maar werd geboren in Edegem bij Antwerpen. Dat vond Sebes 'exotisch'.

Zeven (7) uitgevers toonden belangstelling voor Hoe ik nimmer... Uiteindelijk ging uitgeverij Anthos met het bot lopen. (Voor welk bedrag is niet bekend. Maar er moet blijkbaar wel iets terugverdiend worden: Anthos heeft ter promotie van de roman een speciale 'excuses-site' geopend, men belooft guerrilla-promotie en alle medewerkers van de uitgeverij twitteren bij het leven over Victoria's debuut. Geef hier die strot, dat ik er even iets doorram.) Paul Sebes schalde toentertijd in een persbericht: 'Ik heb zoiets…Lees verder

Betovering en verlies

Ivo Victoria houdt wel van pose, dat zie je aan de foto van Stephan Vanfleteren op zijn website, dat hoor je aan zijn naam. Rondom die naam is een hypeje in aanbouw. De titel 'beste debutant van begin september 2009' kan hem al niet meer ontgaan.

Klinkt dit misschien typisch als het aanloopje voor een (uiteraard louter door bittere jaloezie en azijnzuur ontalent ingegeven) kraakrecensie (u denkt nu bijvoorbeeld spontaan aan een naam als Gwijde Touwhaar) - sta me dan toe u toch enigszins te verrassen. Een beetje uitsloverige titel is het wel: Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) . Maar hij blijft je wél bij. Wat erg helpt, is dat deze roman juist ook over een poseur gáát: Ivo Victoria, geboren in Edegem, die zijn jeugdvriend Dries, een minder dan hoog begaafde klasgenoot op de lagere school, wijsmaakt dat hij, weliswaar bij de min-twaalfjarigen, een echte wielrenner is. Hij traint weleens met Lucien Van Impe en …Lees verder

Het verhaal van de literaire carrière van Ivo Victoria, nom de plume van Hans Van Rompaey, is bijzonder. Zijn blog werd ontdekt door een literair agent die meteen een groot stilist in hem herkende en voor zijn nog niet geschreven debuutroman maar liefst zeven uitgeverijen wist te interesseren. Zoiets heet een intrede langs de grote poort, maar het schept tegelijk ook hoge verwachtingen. Iemand die nog nooit een kortverhaal publiceerde en wiens roman op zes ? weliswaar ijzersterke ? bladzijden na nog helemaal geschreven moet worden, is eigenlijk wel een gok. Maar wat een geluk dat de uitgeverij inzette. De Nederlandse literatuur won ermee, zoveel is zeker.

Ivo keert na twintig jaar terug naar zijn geboortedorp, want hij heeft iets recht te zetten. Als kind wist hij zijn saaie bestaan in het levenloze gat Edegem kleur te geven door de verhalen die hij vertelde. Aan zijn vriendinnetje Anja Lippenveld bekent hij eigenlijk Tarzan te heten, zijn kameraad Dries speldt hij op de mouw d…Lees verder

De triomf van Victoria

Brussel - Zes pagina's van zijn eerste, nog te verschijnen roman. Zoveel had Ivo Victoria - pseudoniem voor de in Amsterdam wonende Antwerpenaar Hans Van Rompaey - nodig om een biedoorlogje onder vooraanstaande uitgevers te instigeren. Wij waren al verkocht na één zin.

Eén fenomenale openingszin ('De voetstappen van mijn vader op de trap zijn de bezorgers van een dag die ik niet heb besteld.') en een, misschien nog betere, tweede ('Het leven is een doorlopend abonnement op allerlei dingen die moeten.') en we zaten schrap voor wat een heerlijke literaire joyride zou worden.

Over het verhaal zelf valt niet zo heel veel te vertellen. Ivo zit in de lagere school in Edegem. Ivo is een betwetertje, een opschepper. Hij snoeft, bluft en pocht dat het een lieve lust is. Maar niet tegen iedereen. Nee, niet iedereen begrijpt hem. Enkel aan Dries kan Ivo zijn geheimen kwijt. Zo is Dries de enige die weet dat Ivo de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen heeft gewonnen. Dat is althans wat Ivo zijn beste vriend heeft wijsgemaakt. En die brave Dries is er in getrapt. Kan ook moeilijk anders. Voor Ivo is mensen iets op de mouw spelden een voltijdse bezigheid. Ivo weet immers hoe de dingen in elkaar zitten, Ivo maak je niets wijs, Ivo begrijpt het leven…Lees verder

Het debuut van Ivo Victoria (1971) is een autobiografisch getinte ik-roman. Wisselend tussen toen en nu, en tussen fantasie en werkelijkheid, vertelt Ivo hoe zijn leven jarenlang aan elkaar hing van de verzinsels. Zo geloofde zijn schoolvriendje Dries er heilig in dat Ivo in het geheim een veelbelovend wielrenner was. Nu, na vele doodlopende wegen, keert hij terug naar zijn geboortedorp Edegem, op zoek naar de mensen van toen, om spijt te betuigen van zijn leugens. Per saldo gebeurt er weinig in het verhaal, het gaat dan ook vooral om de zeer oorspronkelijke, meeslepende schrijfstijl. Bloemrijk Vlaams taalgebruik wordt afgewisseld met afgepast proza. Hilarisch is het veel te volwassen toontje van de elfjarige Ivo, en intrigerend de vele wisselingen van tijd en locatie, die ontregelen en wakker houden. Het laatste deel van het boek drijft wel erg ver af van het oorspronkelijke verhaal, maar daar staat een krachtig commentaar op zijn/het leven tegenover, bijna een manifest voor het durv…Lees verder

Over Ivo Victoria

Ivo Victoria, pseudoniem van Hans Van Rompaey (Antwerpen, 1971), is een in Amsterdam woonachtige Vlaamse schrijver.

Levensloop

Van Rompaey heeft vijf romans op zijn naam staan.

Daarnaast is hij auteur van korter werk dat onder meer verscheen in De Standaard, De Morgen, NRC Handelsblad, Torpedo Magazine, Het Parool, Goedele Magazine en De Standaard der Letteren.

Zijn weblog werd in 2010 door HP/De Tijd verkozen tot een van de vijf beste literaire weblogs van Nederland.

Sinds oktober 2019 heeft hij een tweewekelijkse column op de opiniepagina's van De Morgen. Ook is hij vaste columnist bij het Nederlandse Radio 2 programma Spijkers met Koppen.

Romans

  • Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt), Uitgeverij Anthos, 2009.
  • Gelukkig zijn we machteloos, Uitgeverij Anthos, 2009.
  • Dieven van vuur…Lees verder op Wikipedia